LEMMER/FOLLEGA – Ze stonden nog aan het begin van hun leven: Piloot Wallace Watson (21 jaar), Navigator William Water (21 jaar), Boordwerktuigkundige Raymond Hedges (35 jaar), schutter Charles Robinson (26 jaar), radiotelegrafist John Butterworth (22), sergeant James Hurst (19 jaar) en Fligth sergeant Reginald McWha (23) toen hun vliegtuig bij Follega werd neergeschoten door een Duitse Messerschmitt in de nacht van 16 december 1943. De lichamen van Wallace Watson en John Butterworth werden nooit teruggevonden, de anderen werden begraven op het ereveld van de oude begraafplaats in Lemmer.
Huidige squadronleden betuigen hun eer aan hen die toen vielen
Het verdriet over het verlies van al deze jonge mannen is vanzelfsprekend altijd groot geweest bij hun geliefden. En er was lange tijd ook nog eens onzekerheid over het lot van sommigen van hen. Het offer dat zij brachten voor ons leven is het grootste offer dat een mens kan brengen. Ze deden dat ook nog eens vrijwillig, als lid van 7 Squadron. Een aantal leden van het huidige 7 Squadron waren samen met een aantal veteranen zaterdag naar de onthulling van het monument van de 7 dappere mannen gekomen om hen de eer te bewijzen die hen toekomt. Ze legden kransen en bloemen, brachten een militaire groet en er was een speciaal rood hart met daarop een speciale tekst waarop ze hun squadronleden bedankten. Daarop staat te lezen: In remembrance of those who made the ultimate sacrifice. (In herinnering aan hen die de ultieme opoffering maakten.
Ze vlogen met moed en stierven in stilte
Pastor Arjen de Gorter zei er onder andere dit over:”We zijn hier vandaag bijeen om deze jonge piloten te herdenken die hun leven hebben gegeven in de lucht. Ver van huis. Ze vlogen met moed en stierven in stilte, hun opoffering is gegrift in de vrede die we vandaag de dag kennen. Hun opoffering wordt niet vergeten en we staan hier samen in eerbied en dankbaarheid voor wat zij hebben gedaan voor onze vrijheid. Mogen deze kransen niet alleen hun nagedachtenis ergen, maar ook de hoop en dromen die zij met zich meedroegen naar de wolken. Hoewel zij ver van hun vaderland liggen, rusten zij voor altijd in onze harten.”
“Het waren gewone mannen, maar ook buitengewone mannen””
Malcolm Reeves, voorzitter van de 7 Squadron Association diende in de jaren ’80 5 jaar in 7 Squadron. Toen was nog een aanzienlijk aantal veteranen uit de Tweede Wereldoorlog in leven en zij konden toen veel vertellen over hun oorlogservaringen. “Dit was een bijzondere generatie die hun dagelijkse baan opgaf om zich vrijwillig aan te melden voor één van de gevaarlijkste beroepen in het legen. En waar de levensverwachting vaak in dagen of weken werd gemeten. Ze vertelden niet alleen over de bombardementen, maar ook over de voedselvluchten naar de uitgehongerde Nederlandse bevolking.” De leden van 7 Squadron werden speciaal geselecteerd, waren zeer ervaren en deden hun werk vrijwillig. “Deze jongemannen die we vandaag herdenken, verlieten hun huizen. Sommigen van de andere kant van de wereld. Om samen te komen op RAF Oakington en hun rol te spelen in de rol tegen de vijand. Het waren gewone mannen, maar ook buitengewone mannen. Ze waren bereid om zonder aarzelen hun leven op te offeren door nacht na nacht de vijandelijke lucht in te vliegen. Ze waren jong, maar konden worden opgeleid en gevormd tot bemanning van een ongelooflijk complex oorlogsvliegtuig. Hun loyaliteit aan hun koning, hun land, de RAF of het squadron werd alleen overtreffen door hun loyaliteit aan elkaar “hun bemanning”.
25 mannen van 7 Squadron kwamen op 16 december 1943 om
Malcolm Reeves voegde daar aan toe dat in de nacht van 16 december de bemanningsleden van de Lancaster bij Follega werd neergeschoten, maar dat er die nacht ook nog 3 anderen Lancasters van 7 Squadron werden neergehaald. In totaal kwamen er die nacht 25 leden van 7 Squadron om het leven.
