Juf Eelkje Loopik neemt na 42 jaar afscheid

LEMMER – Juf Eelkje Loopik heeft woensdag 1 juli haar laatste werkdag op IKC De Arke. Ze heeft dan in Lemmer maar liefst 42 jaar voor de klas gestaan, op zowel de Wilhelminaschool, de Beatrixschool, de Morgenster als dus de Arke.
Door de coronamaatregelen zit een groot afscheid er niet in en dat vindt deze mensenmens juf best jammer. “Ik had zo graag de ouders ook nog even de hand geschud. Sommigen heb ik zelf nog in de klas gehad. Maar het is nu eenmaal niet anders.”
Ouders die haar virtueel nog wel de hand willen schudden, mogen dat doen via de mail of de gewone post. “Ik zou het wel heel leuk vinden als ze dat zouden doen,” zegt Loopik.

De scheidend juf weet nog heel goed hoe ze in Lemmer terecht kwam en ook hoe blij ze daar mee was. In Heeg gaan werken, waar ze woont, trok haar namelijk niet zo. “Ik dacht, ze hoeven niet alles van me te zien.” Haar sollicitatiegesprek in 1978 op de Wilhelminaschool herinnert ze zich nog als de dag van gisteren. “Dat was best modern, een soort speeddate eigenlijk. Ik moest langs een aantal tafels met wat later mijn collegae bleken. Met allemaal moest ik een gesprekje voeren. “ Minder modern was de gedachte over de positie van getrouwde vrouwen. “Ik wilde de hele week werken, maar kreeg maar een baan voor 4 halve dagen in de week. Ze hadden mijn verlovingsring gezien en vroegen of ik ging trouwen. Dat was het geval. Met mijn lieve man Jan ging ik in september het huwelijksbootje in. En de gedachte was toen dat een getrouwde vrouw niet een hele week moest werken.”

Vaste plaatsen
Een andere sollicitant kreeg wel een baan voor 40 uur. “Maar wat ze niet wisten, was dat zij al samenwoonde. In die tijd was dat ook not done trouwens, maar ze hield dat geheim. Van haar wisten ze dat alleen niet. “De jonge Eelkje (“ik was toen 21 of 22 jaar”) verzette zich daar wel tegen, maar kreeg nul op het rekest. “Er waren meer dingen waarbij ik me achter de oren krabbelde. Ging ik tijdens een vergadering op een stoel zitten, werd me te verstaan gegeven dat het iemands stoel was. Of stond ik geparkeerd op een parkeerplaats die volgens het hoofd van hem was. Dat soort dingen snapte ik nooit zo goed.”
Juf Eelkje werd in eerste instantie ingezet om de taken van het hoofd van de school te verlichten. Dus moest ze direct voor klas 6 staan. Met een kleine 30 leerlingen best een volle bak. Later werd het hoofd van de school overspannen en nam ze maandenlang zijn taken waar. “Ja, en toen mocht ik natuurlijk wel de hele week werken.” Tien jaar lang stond juf Eelkje voor de klas zonder een contract. Pas daarna vonden ze dat ze een vaste plek verdiende. Eerst gaf ze 4 jaar lang les aan de zesde klas. Vervolgens werd ze ingezet in een klas waar de kinderen over de tafels vlogen. Daarna ging ze van de ene school naar de andere. In de ochtend op de Wilhelminaschool in groep 6, in de middag naar de Beatrixschool bij de kleuters. Dat ze werd ingezet waar problemen waren, snapt ze wel. “Ik was best een pittig ding en kon ze wel handelen.”

Interesse in het individu
Dat heeft volgens haar ook te maken met het feit dat ze altijd al geïnteresseerd was in het individu. “Waarom ze doen wat ze doen, uit welke situatie ze komen. Ik heb nog nooit een klas als groep bekeken, maar als individuen. In die tijd was dat nog best bijzonder. Ik kwam natuurlijk ook vers van de Pedagogische Academie en had daar al zaken geleerd als differentiatie, spelend leren en leren via circuitjes. Mijn collega´s hadden dat minder. Waren zeker 11 jaar ouder dan ik en er werd nog vooral les gegeven vanuit de gedachte dat dit voor de hele groep hetzelfde moest zijn.”
Hoe anders is dat op de huidige Arke, vertelt ze. “It broest hjir.” Zeker de laatste 5 tot 6 jaar met de nieuwe kapitein op het schip is de school die onder andere tot Integraal Kindcentrum is omgevormd voortdurend in ontwikkeling. “Heel veel vernieuwing. Coöperatief en bewegend leren en zelfs programmeren maken daar deel van uit.”

Goed in verbinding maken
Met zelf 63 jaar op de teller houdt ze zeker die ICT zaken wat minder goed bij, maar dan is er altijd een collega die haar helpt. Beter is ze in het leggen van verbindingen, bij het oplossen van problemen. “Voor kinderen, leerkrachten en ouders ben ik zeg maar de vertrouwenspersoon. Ik heb een luisterend oor, geef advies en kan zaken doorgeven aan instanties.“ Bovendien zag ze zaken breder dan de groep waar ze les aan gaf. Ik rolde daardoor ook al gauw in de MR en de GMR. En zo heb ik ook meegewerkt aan de voorbereidingen van de fusie van de drie christelijke scholen van Lemmer. Eerst was dat cbs De Arke, sinds een jaar dus IKC (Integraal Kind Centrum) De Arke.
Dat ze het goed met de Lemsters kan vinden is bij alles wat ze deed altijd een voordeel geweest vindt ze zelf. “Vroeger hadden veel kinderen een vader die visser was bijvoorbeeld. Heit was weg, kinderen moesten het met mem rooien tot heit weer terug was. En Lemsters hebben best een heel eigen manier van doen en laten. Houden net als ik ook wel van slap ouwehoeren en een feestje.”

Humor
Met humor kun je verder heel veel zaken oplossen vindt ze. Dat mist ze in de huidige tijd wel eens. “Alles moet zo bloedserieus in het onderwijs. Terwijl ik denk, doe ook eens iets anders met kinderen. Wees creatief en muzikaal met ze. Dat zijn juist de momenten waarop je veel met de kinderen kunt delen namelijk. En kinderen moeten spelen. Lekker rollebollen.”
De juf begon in het centrum van Lemmer en werkt nu aan de buitenkant van het dorp. Tekenend voor haar afscheid vindt ze zelf. “Steeds een beetje verder weg.” Maar ook raar in dit coronajaar. Ze kan de handen niet schudden van ouders en kinderen. ´Maar in augustus is er nog wel een feestje met de leerkrachten. Vind ik nodig om af te hechten. Bovendien heb ik hier de hele boel altijd uitgezwaaid. Voor iedereen die wegging, organiseerde ik iets. En nu ik aan de beurt ben, gaat het heel anders.“

Altijd rode lippen
Gelukkig heeft ze, toen ze 40 jaar in het onderwijs zat, de hele groep uitgenodigd in Heeg. Gingen ze varen met flink wat wind. Hadden ze een prachtige dag met een lekker drankje en een hapje. Want genieten staat bovenaan het lijstje van haar en haar Jan. Dat weten de collegae ook. Onlangs liep ze dan ook de school in en zag ze als eerste een wijnglas staan. Vergeten door iemand dacht ze. Maar zag toen een collega met een wijnglas en knalrode lippen. Omdat die van haar ook altijd in die kleur gestift zijn. Ging ze de school door en bleek dat iedereen met een glas klaar stond. En de lippen rood gestift. Dat zijn dingen die ze nooit vergeet en waar ze heel erg blij van wordt.
En de komende periode?
Gaat ze lekker met haar Jan en haar drie jongens leuke dingen doen. Twee van hen wonen normaliter in het buitenland, maar door allerlei oorzaken zijn ze binnenkort allemaal weer even samen. ´En ik hoop dan ook stiekem dat ze alle drie bij mijn afscheidsfeestje kunnen zijn. Even lekker met zijn allen een mooi feestje vieren.”

error: Let op: Deze inhoud is beschermd! Kopiëren of bron bestanden te gebruiken is niet toegestaan!